تقدیم به او....
به او که سوی نگاهش محراب زیبای خاطره را تهذیب کرد و عمق تنهایی چشمهایش و سکوت پرالتهابش صداقت رؤیاها را نشانه رفت...
و تقدیم به او که غیبت پرسؤالش که نبودنش که رفتن های بی خداحافظی اش،حضور روحانی دوست داشتن های پاک را الهی معنا کرد... 

بمون ولي به خاطر غرور خسته ام برو

برو ولي به خاطر دل شكسته ام بمون

به موندن تو عاشقم به رفتن تو مبتلا

شكسته ام ولي برو ، بريده ام ولي بيا

چه گيج حرف مي زنم ، چه ساده درد مي كشم

اسير قهر و آشتي ميون آب و آتشم

چه عاشقانه زيستم چه بي صدا گريستم

چه ساده با تو هستم و چه ساده بي تو نيستم

تو را نفس كشيدم و به گريه با تو ساختم

چه دير عاشقت شدم چه ديرتر شناختم

تو با مني و بي توأم ببين چه گريه آوره

سكوت کن سکوت کن سكوت حرف آخره

ببين چه سرد و بي صدا ببين چه صاف و ساده ام

گلي كه دوست داشتم به دست باد داده ام

بمون كه بي تو زندگي تقاص اشتباهمه

عذاب دوست داشتن تلافي گناهمه

(عبدالجبار کاکائی)

عجیب است،بعد این همه سال
همین که باز اسم دریا می آید
یک طوری بفهمی نفهمی...گریه ام می گیرد.
ببینم تو دلتنگ دریا نمی شوی؟!
(سیدعلی صالحی)